روستا با فاصله زیادی از شهرری قرار دارد که متشکل از یک خیابان اصلی و ۴ خیابان فرعی است. روستا شامل مهاجران افغان و خانواده‌های ایرانی است. تعداد خانواده‌های افغان بیشتر است.
روستا دارای یک مدرسه ابتدایی به شکل مختلط است اما پایه‌ها تفکیک‌شده هستند. مدرسه در عید نوروز حدود ۵ کیلو برنج و تعدادی لباس به بچه‌ها می‌دهد که بیشتر اوقات لباس‌ها سایز کودکان نیست و بدرد نمی‌خورد.
روستا دارای مسجد، نانوایی و خانه بهداشت است که فقط یکشنبه‌ها دکتر برای معاینه می‌آید. اکثر خانم‌های منطقه هنر خیاطی دارند. در روستا یک کارگاه خیاطی وجود دارد. روستا یک پارک کوچک دارد. همچنین سوله‌ای برای ایجاد یک باشگاه ورزشی زده شده است؛ اما فعلاً قابل‌استفاده نیست. منطقه از ۳ طبقه مالی تشکیل شده است:
بومی و دارای زمین، املاک و کارگاه (طبقه ثروتمند)
کوچ کرده به منطقه و دارای وضعیت مالی متوسط رو به پایین
ضعیف و دارای میانگین حقوقی ۵۰۰ – ۹۰۰ هزار تومان
کار اکثر مردان کشاورزی و یا کار در کارخانه‌ها و کارگاه‌های روستا و شهرهای اطراف است.