این روستا یکی از روستاهای شهرستان ری از توابع بخش خاوران است. روستا در حریم شهرداری منطقه ۲۰ تهران و در قسمت جنوب غربی جاده خاوران واقع شده است.
جمعیت روستا حدود ۲۲۰۰ نفر یا حدوداً ۷۰۰ خانوار است. حدود ۸۰۰ نفر (۱۴۰ خانوار) از سکنه، از مهاجران افغانستانی هستند. در میان سکنه جمعیتی از قوم قربت که از شهرهای کشمیر و نیشابور به روستا مهاجرت کردند؛ به چشم می‌خورد.
روستا دارای تأسیسات آب، برق، تلفن و گاز است. همچنین دارای دو مدرسه (پسرانه و دخترانه)، خانه بهداشت، مسجد، نانوایی، باشگاه ورزشی (بوکس، کاراته، بدن‌سازی و فوتبال)، دفتر مخابرات (دهیاری)، پست‌بانک، دادگستری، سوپرمارکت و … است.
بچه‌ها در مدرسه از ابتدا تا راهنمایی همه باهم هستند که این مسئله نیز مشکلاتی ایجاد کرده است. همچنین چندی قبل از یک نهاد دولتی آمده بودند و از کودکان ایرانی پرسیده بودند که آیا از اینکه در کنار افغان‌ها درس می‌خوانند راضی هستند؟
معضلات روستا عمدتاً شامل فقر فرهنگی و اقتصادی شدید اعضای روستا مخصوصاً مهاجرین است. همچنین هم‌جواری دیواربه‌دیوار کارگاه‌ها و کارخانه‌های کوچک و بزرگ با خانه‌های ساده و کوچک مردم منجر به وجود آمدن مشکلات بزرگ‌تری چون #کار_کودکان و مادران خانواده‌ها شده که متأسفانه با سوءاستفاده کارفرمایان سودجو از کودکان و زنان روستا معضلاتی همچون نقص عضو (و سودجویی‌های بعدی کارفرمایان ازلحاظ جبران خسارت)، سو استفاده‌های جنسی و … را در برگرفته است. همچنین عدم نظارت دستگاه‌های نظارتی باعث جولان افراد سودجو شده که با برپا کردن درمانگاه غیربهداشتی سلامت افراد روستا را به خطر می‌اندازند. همچنین سوادآموزی غیرحرفه‌ای و کاملاً سنتی به کودکان بی‌بضاعت؛ باعث عقب‌افتادگی تحصیلی این کودکان شده است.
مصرف ناس در بین بعضی از کودکان به چشم می‌خورد. گاهی اوقات خانواده‌ها آن را به‌عنوان تسکین سردرد و … توجیه می‌کنند.
همچنین به علت نزدیکی به شهرک صنعتی، تعدادی جوان از بنگلادش که برای کار آنجا زندگی می‌کنند.

نظر دهید

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.