روستای ابراهیم آباد یکی از روستاهای بخش حسن آباد فشافویه است که از یک سو به جاده چرمشهر ورامین نزدیک بوده و از طرف دیگر تقریبا در بیست کیلومتری کهریزک شهر ری واقع شده است. این روستا جمعیت زیادی دارد و علی رغم وجود دبیرستان و خانه بهداشت در آن، نشانه خاصی از پیشرفت و آبادانی در آنجا مشاهده نمی شود. اغلب اوقات روز انبوهی از کودکان قد و نیم قد در کوچه پس کوچه های آن فوج می زنند. اکثر ساکنین این روستا افاغنه و مهاجرین زابلی هستند که به امید یافتن شغل از مرزی ترین روستاهای جنوب شرق کشور راهی این دیار شده اند و از آنجا که هیچ اوراق هویتی برای اثبات ایرانی بودن خود ندارند، برای گریز از رد مرز شدن، مجبور به گرفتن پاسپورت گروهی افغانی شده اند. هموطنان زابلی تبار مظلوم، محروم و البته بسیار رنجدیده ای هستند که در بدترین محله این روستا (محله دامداران) با کمترین امکانات معیشتی و خصوصا بهداشتی اولیه روزگار می گذرانند.
علاوه بر وضعیت اسف بار بهداشتی این خانواده ها آنچه بیش از هر چیز جلب توجه می کند شغل زنان این خانواده ها و البته اکثر زنان این روستاست. درب هر خانه که به رویت گشوده می شود، منظره ای ناخوشایند از انبوه باقالی پاک شده و سبزی های انباشته شده در فضای کاملا غیر بهداشتی خودنمایی می کند که هزاران مگس روی آنها جا خوش کرده اند.
راجع به شغل اهالی این روستا که پرس و جو می کنی متوجه می شوی که اکثر پدران و مردان خانواده مدتی در شهرک صنعتی شمس آباد که گویا زمانی بزرگترین شهرک صنعتی خاورمیانه نیز بوده است، به کار مشغول بوده اند که به دلیل مشکلات اقتصادی کشور و تعطیلی گاه و بیگاه برخی از واحدهای آن، اکنون بیکار شده و زنان خانواده با فلفل چینی و یا پاک کردن سبزی و باقالی، روزی اندک خانواده را تامین می کنند.