زهرا رحیمی همایش تاسوعا چهاردهمین طفلان مسلم

سخنرانی مدیر عامل جمعیت امام علی در همایش تاسوعای چهاردهمین آیین طفلان مسلم

زهرا رحیمی، در ابتدای سخنانش در چهاردهمین همایش تاسوعای طرح طفلان مسلم، اشاره کرد که بنده سخنران نیستم و قطعا سخنرانی من به جای شارمین میمندی نژاد تاثیر حرف‌های ایشان را نخواهد داشت. سعی می‌کنم بیش‌تر از روی تجربه زیسته‌ای که داشته‌ایم، به انجام یک توصیه کوچک از سیره امامان شیعه، از یک سنت اجتماعی، سخن بگویم. امام حسین در منا و در خطبه خود به دو موضوع اشاره دارد.

زهرا رحیمی همایش تاسوعا چهاردهمین طفلان مسلم

اول خلف وعده علما و کسانی که به نام دین پیامبر جاه و جلال یافتند اما از امور مسلمین غافل ماندند و به دنیای خویش پرداختند. دوم وضعیت امور محرومان جامعه. در این خطبه از امر به معروف بیشتر به اصلاح امور فقرا و ناتوانان یاد شده است. در نبود آگاهی و مسئولیت‌پذیری در جامعه و انفعال اقشار مردم، یک حرکت ساده مثل رسیدگی به نیازمندان ممکن است سرنوشتش کربلا شود. در خطبه منا نه سخن از دستگاه یزید است، نه حرف از سهم‌خواهی از حکومت و … بلکه گفته شده وضعیت محرومان جامعه چه می‌شود. یک نوشته ای در چند سال اخیر در جاهای مختلف خواندم که البته قطعا از دکتر شریعتی نیست.

اما آن نوشته این است:

“احساسات و اعتقادات را که کنار بگذاریم در حادثه کربلا با سه‌ نمونه روبرو می‌شویم:

اول حسین را داریم که حاضر نیست تسلیمِ حرف زور شود، تا آخر می‌‌ایستد، خودش و فرزندانش کشته می‌شوند، هزینه انتخابش را می‌‌دهد و به چیزی که نمی‌خواهد تن‌ نمی‌‌دهد. از آب می‌گذرد، از آبرو نه‌! دوم یزید را داریم که همه را تسلیم می‌خواهد، مخالف را تحمل نمی‌‌کند، سرِ حرفش می‌‌ایستد، نوه‌ پیغمبر را سر ‌‌می برد، بی‌‌آبرویی را به جان می‌خرد و به چیزی که می‌‌خواهد می‌رسد.

و بعد عمرِ سعد را داریم که به روایتِ تاریخ تا روز هشتم محرّم در تردید است. هم خدا را می‌خواهد هم خرما، هم دنیا را می‌خواهد هم آخرت، هم می‌خواهد حسین را راضی‌ کند هم یزید را، هم عمارتِ کوفه را می‌خواهد، هم احترامِ مردم را. نه‌ حاضر است از قدرت بگذرد، نه‌ از خوشنامی. هم آب می‌خواهد، هم آبرو. دستِ آخر اما عمرِ سعد تنها کسی‌ است که به هیچ کدام از چیزهایی که می‌خواهد نمی‌‌رسد، نه سهمی از قدرت می‌‌برد، نه‌ از خوشنامی.

ما آدم‌هایِ معمولی‌ راستش نه جرات و ارادهِ حسین شدن را داریم، نه قدرت و ابزارِ یزید شدن را… اما در درونِ همه ما یک عمرِ سعد هست. من بیش از همه از عمر سعد شدن می ترسم.

من روی این نوشته یک بحث دارم. این که اگر بخواهیم عمر سعد نشویم باید چه بشویم. آیا راه سومی وجود دارد که نه حسینی باشی نه یزیدی اما عمر سعد هم نشوی؟ جواب منفی است. شما نمی توانی یک منفعل اجتماعی باشی و بگویی من نه حسینی هستم و نه یزیدی. قطعا هر کس حسینی نباشد یزیدی است. اگر خوب بودن ملاک باشد حیوانات در خیلی موارد از انسان بهترند. هم‌نوعشان را نمی‌کشند. از فرزندان هم مراقبت می‌کنند. به طبیعت آسیب نمی زنند. پس صرفا آدم خوبی مرتبه انسانی نیست.

آن چه وجه تمایز است مسئول بودن و کنشگر بودن است و تنها در تجربه این کنشگری است که می شود راه یک امام و یا یک مصلح، ملموس و آشکار می شود. اگر امام حسین سوال کند: «نابینایان، اشخاص کر و لال و زمین‌گیران ناتوان، در شهرها بی‌سرپرست مانده‌اند و بر آنها ترحم نمی‌شود. نه مطابق شأن و منزلتشان عمل می‌کنید و نه به کسی که بدین سان عمل کند و در ارتقا شأن شما بکوشد، مدد می‌رسانید. شما با چرب‌زبانی و چاپلوسی و سازش با ستمکاران، خود را در برابر قدرت ستمکاران حاکم، ایمن می‌گردانید…» آن موقع است که فاسدان و دزدان به میان می‌آیند و قصد جانش را می کنند.

در سکوت و ترس حاکم می‌خواهند صدای ناساز را خاموش کنند. آن جا است که هر کس با عمر سعد وجودش به چالش می افتد که کدام را برگزینم دنیا و عافیت را، یا حق طلبی امر به نیکی و هزینه دادن را. احتمالا دیگر یزید رویش نشده بگوید امام حسین فرقه ضاله درست کرده و این فرقه ضاله است و دین اصلی همین دزدی و فسادی است که ما داریم به نام دین خدا بر جامعه تحمیل می کنیم.

مخلص کلام این که بهترین راه شیعه بودن عزاداری برای امامان نیست. اولین کسی که برای امام حسین عزاداری کرد عمر سعد بود و اولین کسی که بر این عزاداری معترض شد زینب(س) بود. اگر بخواهید تنها یک توصیه و تنها یک حدیث مانند «خدا را خدا را دریاره یتیمان، مبادا گاه سیر و گاه گرسنه بمانند و حقوقشان ضایع شود» را که به نظر خیلی بی‌حاشیه و امن می آید سرلوحه زندگی قرار دهید، با تعجب خواهید دید که چه هجمه ها و چه تهمت‌هایی بر فرق سرتان نازل خواهد شد و چه قدر سختی راه یک مصلح و یک انسان مسئول از نزدیک برایتان ملموس خواهد شد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.