سفر به گذشته در امتداد رود سیمره

🔻رود سیمره سمت چپمان در جریان بود و ما پیچ‌وخم‌های جاده را یکی پس از دیگری از سر می‌گذراندیم. مسافت زیادی را از آخرین خانه و خیابان و کوچه که دیده بودیم آمده بودیم. حدود ۴۵ کیلومتری می‌شد که ماشین راهنمای جلویی ما به جاده‌ای که بیشتر به کوره راه می‌مانست پیچاند. دو کلیومتر که از این جاده‌ی خاکی را گذراندیم به دهاتی در سایه‌ی کوه رسیدیم. شاید بیست خانه‌ می‌شدند. بیست خانه‌ای که از به هم کوبیدن ناشیانه‌ی خشت روی هم ساخته شده بودند.

🔻در همان لحظه به ۵٠ سال قبل سفر کردیم. با اینکه در سال ١٣٩٧ بودیم اما سر از ۵٠ سال پیش در آوردیم. اطرافمان همه خانه‌هایی بود که در تهاجم زلزله، طاقت نیاورده بودند و عقرب‌هایی که گاه به گاه دمشان را تیز می‌کردند به سمت همه. بعضی‌ها اصلا خانه‌ی خودشان نبود و هر آن ممکن بود که صاحبش از راه برسد و از خانه بیرونشان کند. نه خبر از لوله‌کشی آب بود نه گاز. امور عشایری استان ایلام شاید ١٠ روز یک بار به آنها آب می‌رساند؛ آن آب هم وقتی ذخیره می‌شد در تانکرها بیشتر لجن‌آلود و بدبو می‌شد که همین باعث بیماری‌های گوارشی و انگلی اهالی شده بود.

🔻مردم در خانه‌ها کنار گله می‌خوابیدند و همه‌ی درخت‌ها را برای پخت نان بریده بودند. درست شبیه پنجاه سال پیشِ همه‌ی روستاها خبری از مدرسه نبود. تا دوردست‌های خبری از خدمات پزشکی نبود و همه‌ی ده پر بود از سوژه‌های نوستالوژی برای مادربزرگ مادرم. از حمام کردن با آتشِ چوب گرفته تا مریضی‌هایی که همسایه‌هایشان را به کشتن داده بود.

 

🔻راهنمایمان می‌گفت لوله‌های خطوط گاز از همه‌ی زمین‌های این ده رد شده و چون اهالی‌اش سواد نداشتند هیچ غرامت و پولی بهشان داده نشده. پول‌هایی که سرنوشت این مردم را می‌توانست عوض کند. راهنمایمان می‌گفت اینجا آخر دنیاست ما وسط مثلث محرومیت هستیم بیش از ١٠٠ کیلومتر فاصله بین ایلام و کرمانشاه و لرستان.

 

🔻ما به خانه می‌آییم؛ در حالی‌که فقر در زننده‌ترین حالتش در این روستا هر روز به قربانیانش سلام می‌کرد:

پسرک چهارساله‌ای که هشت کیلو داشت.

فردی که از عفونت بدن دچار قطع عضو شده بود.

زنی که بدون کمک پزشک زایمان کرده بود و تکرار گرسنگی در همه‌ی وعده‌های غذایی و از زجر فقر خودکشی کردن، گوشه‌هایی از این سیاهه‌ی بی‌انتهای فقر هستند.

۰ پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *