?ساعت پنج صبح

?باران می‌بارید. ساعت پنج صبح بود. پاییز امسال هوا سردتر است. پسرک از خانه بیرون آمد. روبروی خانه‌شان چند ماشین پارک بود. پشت ماشین‌ها یک مرد و زن معتاد نشسته بودند و از سرما به خود می‌پیچیدند. حالتی بین خواب و بیداری داشتند. پسرک بی‌توجه به آنها از کنارشان رد شد. به دیدن این صحنه‌ها در این محله عادت داشت و اتفاق غیرعادی نبود. کاپشن نحیفی بر تن، به سمت محل کارش راه افتاد. در یک نانوایی کار می‌کرد. تا آن نانوایی راه زیادی نبود. حدود ده دقیقه باید پیاده می‌رفت. توی راه به پدرش فکر می‌کرد؛ پدری که دچار عارضه‌ی دیسک کمر شده و ناتوان از کار. پدرش توی میدان میوه و تره‌بار کار می‌کرد. کارش باربری بود و صندوق‌های میوه را جابجا می‌کرد. آنقدر بار برداشت و زمین گذاشت تا صدای کمرش درآمد و زمین‌گیر شد. حالا پسرک نان‌آور خانه شده بود. پدرش، وقتی هنوز کمرش یاری می‌کرد، ساعت پنج صبح به سمت میدان میوه و تره‌بار می‌رفت و حالا خودش به سمت نانوایی. نسل در نسل گویا در همین ساعت دردهایشان را مرور می‌کردند.

?غرق در فکر بود که یک دفعه سر تا پایش خیس شد. ماشینی که از کنارش می‌گذشت، آبی را که در خیابان جمع شده بود روی پسرک پاشید و رد شد. پسرک فحشی نثار راننده کرد؛ اما راننده حتی نایستاد تا دسته گلی که به آب داده را ببیند و معذرتی بخواهد. توی این هوای سرد و بارانی، از زمین و آسمان بدبیاری می‌آمد. حالا بیشتر سردش شده بود و باید زودتر خود را به نانوایی می‌رساند. باقی راه را دوید تا زودتر برسد و رحمت آسمانی بیشتر او را آبکش نکند. به نانوایی رسید. کنار تنور رفت و خودش را گرم کرد. از ساعت ۶ صبح تا ۱۰ شب در آنجا کار می‌کرد؛ یک نانوایی سنگک. در واقع او در آن نانوایی زندگی می‌کرد و فقط شب‌ها برای خواب به خانه برمی‌گشت.

?دو همکار دیگرش در نانوایی حدودا ۲۵ ساله بودند. آنها هم از راه رسیده بودند و مشغول عوض کردن لباس خود بودند. یکی از آنها خمیر را آماده می‌کرد. دیگری شاطر بود. پسرک خمیر پهن شده روی پارو (۱) توی تنور می‌گذاشت، بعد از برشته شدن، نان را با سیخ (۲) بیرون می‌آورد و دست مشتری می‌داد. او همچنین با سنگ کوب (۳) روی سنگ‌ها می‌کشید تا سطح آنها صاف شود و خمیر نان به راحتی روی آنها قرار گیرد. از حدود ساعت شش، مشتری‌ها یکی یکی آمدند. یکی نان دورو کنجد می‌خواست. آن دیگری سبوس‌دار و انگشت‌شماری هم نان سیاه‌دانه و سبزیجات می‌خواستند. این دو تای آخر بزرگتر و گرانتر بودند و معمولا مشتری کمتری داشتند. وضعیت نابسامان مالی مردم، روی خرید نوع نان سنگک هم تاثیر گذاشته بود.

?حدود ساعت ۷ بود که یک نفر آمد و سفارش صد نان سنگک داد برای مدرسه‌ی سر کوچه‌ی روبرویی. او خدمتکار مدرسه بود و از شاطر خواست تا ساعت ۱۰ این نان‌ها را برای مدرسه بفرستد. پول نان‌ها را داد و رفت. پسرک فهمید که امروز از یک ساعت استراحت بعد از پخت اول صبح، خبری نیست و باید نان‌های مدرسه را آماده کنند. پسرک آهی کشید و به کارش ادامه داد. حدود ساعت هشت و نیم، پخت معمول را تمام کردند و شروع کردند به آماده کردن نان‌های مدرسه. پسرک، هم ناراحت بود و هم خوشحال. ناراحت از این بابت که زمان استراحت را باید کار می‌کرد. دیشب هم خوب نخوابیده بود. پدرش از درد کمرش ناله می‌کرد و صدایش نگذاشت تا شب را بتواند درست و حسابی بخوابد. از طرفی هم خوشحال بود که می‌تواند نانها را خودش به مدرسه ببرد و خاطرات روزهای مدرسه رفتنش، برایش زنده می‌شد. قبل از اینکه پدرش از کار افتاده شود، به مدرسه می‌رفت. حالا دو سالی می‌شد که فقط صدای بچه ها را از داخل مدرسه می‌شنید؛ هر گاه که از کنار آن مدرسه رد می‌شد.

پی‌نوشت:

(۱) پارو: چوب بلندی که شاطر خمير را روی آن پهن می‌کند و با کمک آن خمير را داخل تنور می‌گذارد.

(۲) سیخ: ابزاری که با آن نان سنگک را از داخل تنور بیرون می‌کشند.

(۳) سنگ‌کوب: وسيله‌ای در نانواییِ سنگک که با صابون روی آن را آغشته می‌کنند، سنگ‌های تنور را با آن صاف و يکدست می‌نمایند تا خمير به صورت يکنواخت روی سنگ‌ها قرار بگيرد